Δημήτρης Κόκοτας: «Προσπαθούσε να σηκωθεί και έκλαιγε» – Η συγκινητική εξομολόγηση της Κατερίνας ΠετράκηΓια τις αντιδράσεις του Δημήτρη Κόκοτα κατά τη νοσηλεία του και την τελευταία φορά που τον είδε μίλησε η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη. Σαράντα ημέρες μετά τον θάνατο του τραγουδιστή, περιέγραψε στην κάμερα της εκπομπής «Super Katerina» την καθημερινή ελπίδα που τη συνόδευε στο νοσοκομείο και το…
Δημήτρης Κόκοτας: «Προσπαθούσε να σηκωθεί και έκλαιγε» – Η συγκινητική εξομολόγηση της Κατερίνας Πετράκη
Για τις αντιδράσεις του Δημήτρη Κόκοτα κατά τη νοσηλεία του και την τελευταία φορά που τον είδε μίλησε η σύζυγός του, Κατερίνα Πετράκη. Σαράντα ημέρες μετά τον θάνατο του τραγουδιστή, περιέγραψε στην κάμερα της εκπομπής «Super Katerina» την καθημερινή ελπίδα που τη συνόδευε στο νοσοκομείο και το κενό που βιώνει πλέον.
Για σχεδόν δυόμισι χρόνια βρισκόταν σταθερά δίπλα του, περιμένοντας ένα σημάδι βελτίωσης. Σήμερα προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκε σχεδόν 25 χρόνια ζωής.
«Προς το παρόν νιώθω ένα κενό. Όσον αφορά το κομμάτι της συντροφικότητας και των πραγμάτων που θα έκανα με τον Δημήτρη, αυτό πλέον έχει τελειώσει», εξομολογήθηκε αρχικά η Κατερίνα Πετράκη.
Αναφερόμενη στην κόρη τους, μίλησε για τις αναμνήσεις που κρατά από τον πατέρα της: «Νιώθει ευγνώμων που είχε τον συγκεκριμένο μπαμπά κι ας ήταν για λίγο. Τουλάχιστον μου λέει “νιώθω περήφανη που ήταν μαζί μου πολλές ώρες”, οπότε κρατάει προς το παρόν αυτό».
Τα χρόνια μαζί και η ελπίδα για την επιστροφή του
Η Κατερίνα Πετράκη θυμήθηκε τις χαρές αλλά και τις δυσκολίες της κοινής τους διαδρομής, τονίζοντας ότι η συντροφικότητα τους βοηθούσε να αντιμετωπίζουν όσα προέκυπταν.
«Έζησα πάρα πολλές ευτυχισμένες στιγμές, πολύ γέλιο, πολύ χαρά και δυσκολίες. Σαφώς, γιατί έτσι είναι. Δεν είναι μια ευθεία γραμμή όλα, αλλά πάντα βρίσκαμε έναν τρόπο να αντιμετωπίζουμε γιατί ήμασταν μαζί».
Στη συνέχεια περιέγραψε τις καθημερινές επισκέψεις στο νοσοκομείο και τη σημασία που είχε για εκείνη ακόμη και η μικρότερη ανταπόκρισή του.
«Καταρχάς πήγαινα κάθε μέρα με την ίδια ελπίδα. Έλεγα “να, σήμερα κάτι μπορεί να αλλάξει. Σήμερα κάτι μπορεί να αλλάξει”. Κάποιες μέρες αν έβλεπα έτσι μια μικρή ανταπόκριση, έστω και κάτι πολύ λίγο, γύριζα πετώντας.
Ο Δημήτρης καταλάβαινε. Ο Δημήτρης είχε συναίσθημα και δεν είναι κάτι που έβλεπα μόνο εγώ. Μου το έδειχναν και οι γιατροί. Αντιδρούσε. Δηλαδή γύριζε τα μάτια του. Προσπαθούσε να σηκώσει το κεφάλι του, να γυρίσει προς την πλευρά που άκουγε τη φωνή της μικρής. Αν ρωτούσα κάτι, σήκωνε το χέρι του. Άνοιγε, έκλεινε τα μάτια. Πάντα στις ερωτήσεις γινόταν μια αντίδραση. Έκλαιγε, δεν δάκρυσε. Απλώς έκλαιγε. Έκλαιγε, έβαζε δύναμη στο σώμα του, έβαζε δύναμη στο σώμα, στο κεφάλι, σαν να προσπαθούσε να σηκωθεί και έκλαιγε».
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.