
Τον πατέρα της έχασε η Σία Κοσιώνη, αποχαιρετώντας τον με λόγια γεμάτα αγάπη και αναμνήσεις. Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του ΣΚΑΪ ανακοίνωσε τον θάνατό του την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, μέσα από ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Δίπλα σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του, έγραψε για τη διαδρομή του από τη Νεμέα στην Ιατρική Αθηνών, την αφοσίωσή του στους ασθενείς του και τις πολλές ασχολίες που …
Τον πατέρα της έχασε η Σία Κοσιώνη, αποχαιρετώντας τον με λόγια γεμάτα αγάπη και αναμνήσεις. Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του ΣΚΑΪ ανακοίνωσε τον θάνατό του την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, μέσα από ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δίπλα σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του, έγραψε για τη διαδρομή του από τη Νεμέα στην Ιατρική Αθηνών, την αφοσίωσή του στους ασθενείς του και τις πολλές ασχολίες που γέμιζαν τη ζωή του. Στο προσωπικό της μήνυμα περιέγραψε έναν άνθρωπο ανεξάρτητο, ανθεκτικό, ευαίσθητο και με χιούμορ.
Θυμήθηκε, ακόμη, τα νανουρίσματα που έπαιζε με τη φυσαρμόνικά του όταν εκείνη ήταν παιδί. Η ίδια μελωδία συνόδευσε αργότερα πολλές οικογενειακές στιγμές, χαρούμενες και δύσκολες. Όπως εξομολογήθηκε, δυσκολεύεται να αποδεχτεί την απουσία του, αλλά βρίσκει παρηγοριά στη γεμάτη ζωή που έζησε και στην αγάπη που άφησε πίσω του.

Οι αναμνήσεις και ο αποχαιρετισμός της Σίας Κοσιώνη
Στο κείμενο που δημοσίευσε, η Σία Κοσιώνη αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του πατέρα της και σε όσα κατάφερε στη ζωή του:
«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μας είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μια. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18. Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας. Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω…

Ατρόμητος ταξιδευτής. Αλλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος. Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου θα ερχόσουν στο δωμάτιο μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες. Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που φεύγεις πλήρης, ήρεμος, γεμάτος αγάπη αλλά και επιτεύγματα που θα σε κρατήσουν ζωντανό στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Όσων σε αγάπησαν, όσων βοήθησες και υπηρέτησες μέσα από την επιστήμη σου. Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου».
Η ανάρτηση έκλεισε με τη φωνή, τις μελωδίες και τις μικρές στιγμές που θα κρατά στη μνήμη της. Για το τελευταίο αντίο επέλεξε τη φράση που της έλεγε ο ίδιος κάθε φορά που αποχωρίζονταν.
«Η φωνή σου, το βλέμμα σου, οι σιωπές σου, οι μελωδίες σου, ο αστείος χορος μας με το Sara perche ti amo. Κυρίως το παράδειγμα σου. Πάντα το έλεγες εσύ κάθε φορά που φεύγαμε. Ήρθε δυστυχώς η ώρα να στο πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου».