«Να ζήσω» — αυτά τα λόγια της Αλίκης Βουγιουκλάκη στον γιατρό της μένουν χαραγμένα και συγκλονίζουν μέχρι σήμερα.Μια βαθιά προσωπική και συγκινητική εξομολόγηση έκανε ο γιατρός της Αλίκη Βουγιουκλάκη, Σωτήρης Αδαμίδης, αποκαλύπτοντας στιγμές από τις τελευταίες ημέρες της ζωής της.Ο Σωτήρης Αδαμίδης, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παχυσαρκίας, Μεταβολικού Συνδρόμου και Διαβήτη, μίλησε στη Μάγδα …
«Να ζήσω» — αυτά τα λόγια της Αλίκης Βουγιουκλάκη στον γιατρό της μένουν χαραγμένα και συγκλονίζουν μέχρι σήμερα.
Μια βαθιά προσωπική και συγκινητική εξομολόγηση έκανε ο γιατρός της Αλίκη Βουγιουκλάκη, Σωτήρης Αδαμίδης, αποκαλύπτοντας στιγμές από τις τελευταίες ημέρες της ζωής της.
Η συγκλονιστική εξομολόγηση
Ο Σωτήρης Αδαμίδης, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παχυσαρκίας, Μεταβολικού Συνδρόμου και Διαβήτη, μίλησε στη Μάγδα Τσέγκου και περιέγραψε μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Η συνέντευξη προβλήθηκε την Πέμπτη (30.04.2026) στην εκπομπή «Happy Day».
Όπως ανέφερε: «Η Αλίκη ήταν εκείνη η οποία έσπασε κάθε δημοτικότητα, και φυσικά ήταν μια αξέχαστη, για μένα, εμπειρία ζωής. Την οποία τη θυμάμαι σαν τώρα. Θυμάμαι πάρα πολύ εκείνη τη φοβερή ατάκα που μου είπε, όταν τη ρώτησα ένα βράδυ “θέλετε κάτι άλλο κυρία Βουγιουκλάκη;”. Μου λέει “να ζήσω, κύριε Αδαμίδη. Να ζήσω”. Συγκλονιστικό… Είχε γίνει τότε πρωτοσέλιδο, θυμάμαι».
Οι ανθρώπινες στιγμές που δεν ξεχνιούνται
Ο γιατρός θυμήθηκε και πιο προσωπικές, τρυφερές στιγμές, που αποτυπώνουν τον χαρακτήρα της μεγάλης ηθοποιού:
«Θυμάμαι είχε διψάσει να με κεράσει κιόλας από ένα νεραντζάκι που είχε φτιάξει η ίδια. Και το οποίο ένα βράδυ πάλι, μου λέει “θέλω να σε κεράσω κάτι που το έχω φτιάξει εγώ”. Πήγα εγώ να το πάρω στο χέρι, νομίζοντας ότι θα το πάρω μόνος μου, αλλά μου λέει “Όχι, όχι, έτσι θα κοινωνήσεις”. Ήταν στιγμές συγκλονιστικές. Με όλους τους αγαπημένους της κοντά της, όλοι συνέδραμαν».
Η μάχη με την ασθένεια
Ο Σωτήρης Αδαμίδης στάθηκε και στη δύσκολη περίοδο της ασθένειας, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες για τη θεραπεία που ακολουθήθηκε:
«Διδάχτηκα το ότι η αγάπη που έδειχνε δεν μπορούσε με τίποτα να παραλειφθεί, ακόμα και στο πλαίσιο της νόσου, της σοβαρής, την οποία είχε. Και στην οποία είχαμε εφαρμόσει ένα πειραματικό πρωτόκολλο, το οποίο είχε αποδώσει στην αρχή, όσον αφορά τη βασική της νόσηση, αλλά είχαμε τις επιπλοκές μετά από αυτό, εξαιτίας των οποίων τη χάσαμε».