Εννέα χρόνια μετά από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 2017, η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δείχνει πως, αν και αργή, δεν ξεχνά. Σήμερα η αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου έγινε το σκηνικό μιας από τις πιο σπαρακτικές δίκες των τελευταίων ετών. Η υπόθεση του 11χρονου Μάριου Σουλούκου, που έπεσε νεκρός από αδέσποτη σφαίρα στην αυλή του σχολείου του, επέστρεψε για να στοιχειώσει τη συλλογική μας σ…
Εννέα χρόνια μετά από εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 2017, η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δείχνει πως, αν και αργή, δεν ξεχνά. Σήμερα η αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου έγινε το σκηνικό μιας από τις πιο σπαρακτικές δίκες των τελευταίων ετών. Η υπόθεση του 11χρονου Μάριου Σουλούκου, που έπεσε νεκρός από αδέσποτη σφαίρα στην αυλή του σχολείου του, επέστρεψε για να στοιχειώσει τη συλλογική μας συνείδηση και να αναδείξει την ανεξέλεγκτη παραβατικότητα σε περιοχές που μοιάζουν με «ξεχασμένες ζώνες».
Η ατμόσφαιρα μέσα στο δικαστήριο ήταν αποπνικτική. Οι συμμαθητές του Μάριου, άνδρες πια, ήταν εκεί. Φορούσαν μαύρες μπλούζες με το όνομά του τυπωμένο με λευκά γράμματα — μια σιωπηλή υπενθύμιση μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε με μια άδεια καρέκλα δίπλα της.
«Κυρία, ο Μάριος έπεσε»: Η διπλή τραγωδία μιας μάνας-δασκάλας
Η κατάθεση της Διονυσίας Σουλούκου δεν ήταν απλώς η μαρτυρία μιας μητέρας. Ήταν η κατάθεση μιας γυναίκας που εκείνη τη μοιραία νύχτα είχε δύο ρόλους: της μητέρας και της δασκάλας του παιδιού της. Ως εκπαιδευτικός στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών, είχε την ευθύνη των μαθητών της στην καλοκαιρινή γιορτή. Ως μητέρα, είδε το δικό της παιδί να σωριάζεται μπρούμυτα στο έδαφος.
«Ο Μάριος ήταν πολύ πρόθυμο και χαρούμενο παιδί. Περίμενε με αγωνία εκείνη τη μέρα. Κάποια στιγμή άκουσα τη φωνή ενός παιδιού: “Κυρία, κυρία ο Μάριος έπεσε”. Τον γύρισα και είδα το αίμα να τρέχει ποτάμι», περιέγραψε με φωνή που «έσπαγε», συγκλονίζοντας το ακροατήριο.
VIRAL
Η τραγική ειρωνεία; Ούτε η ίδια, ούτε κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν φαντάστηκε ότι αυτό που έβλεπαν ήταν το αποτέλεσμα ενός πυροβολισμού. Στο μυαλό τους, σε ένα σχολικό περιβάλλον, το αίμα σήμαινε ατύχημα, όχι δολοφονική σφαίρα.
Η κυρία Σουλούκου δεν στάθηκε μόνο στα γεγονότα, αλλά άνοιξε την πληγή της ευρύτερης περιοχής του Μενιδίου. Με παρρησία χαρακτήρισε όσους πυροβολούν άσκοπα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές ως «εν δυνάμει δολοφόνους». Περιέγραψε μια καθημερινότητα όπου οι σφαίρες πέφτουν σαν βροχή στις ταράτσες, στα μπαλκόνια, ακόμα και στα πόδια περαστικών.
Η κατάθεσή της υπήρξε καταπέλτης για την αστυνομική έρευνα:
- Κατήγγειλε καθυστερήσεις στην είσοδο της αστυνομίας στα σπίτια των υπόπτων.
- Ανέφερε ότι στοιχεία χάθηκαν και όπλα πετάχτηκαν επειδή δεν υπήρξε άμεση δράση.
Τόνισε πως η παραβατικότητα στην περιοχή εξακολουθεί να υφίσταται, με τον κόσμο να βρίσκει βολίδες στις αυλές του ακόμα και σήμερα, το 2026.
Εξίσου συνταρακτικός ήταν ο πατέρας του Μάριου, Αθανάσιος Σουλούκος. Η κατάθεσή του έβγαλε στην επιφάνεια μια άλλη διάσταση: αυτή του γονιού που νιώθει ενοχές επειδή επέλεξε να ζήσει σε μια συγκεκριμένη περιοχή. «Νιώθω μεγάλες ενοχές γιατί πήγα στην περιοχή αυτή να μείνω με την οικογένειά μου και το πληρώσαμε», είπε, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης.
Ο κ. Σουλούκος αποκάλυψε πως χρειάστηκε να κάνει ο ίδιος τον «ντετέκτιβ», μπαίνοντας μέσα στον καταυλισμό για να μάθει πληροφορίες. Η πεποίθησή του είναι ακλόνητη: Ο θάνατος του γιου του ήταν το αποτέλεσμα ενός «γλεντιού» εκδίκησης ή γιορτής, όπου το κουμπούρι βγήκε με απόλυτη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή.
Περιέγραψε μάλιστα το χάος που επικράτησε στο νοσοκομείο, όπου αρχικά του έλεγαν για «ανεύρυσμα», μέχρι που η σκληρή αλήθεια της βολίδας στο κεφάλι του παιδιού του αποκαλύφθηκε την επόμενη ημέρα.
Διαβάστε επίσης
Στο εδώλιο κάθονται δύο άνδρες Ρομά, οι οποίοι κατηγορούνται ότι την ημέρα εκείνη πυροβολούσαν άσκοπα κατά τη διάρκεια γλεντιού.
Ο πρώτος αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο.
Ο δεύτερος την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο.
Το νομικό σκεπτικό του παραπεμπτικού βουλεύματος είναι σαφές: Όταν τραβάς σκανδάλη σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, γνωρίζεις και αποδέχεσαι ότι η σφαίρα σου μπορεί να αφαιρέσει μια ζωή. Δεν είναι «ατύχημα», είναι μια συνειδητή επιλογή ρίσκου με θύμα έναν αθώο 11χρονο.
Είναι πραγματικά εξοργιστικό να συνειδητοποιεί κανείς ότι το 2026, εννέα χρόνια μετά, οι γονείς του Μάριου αναγκάζονται να καταθέτουν ότι «τίποτα δεν έχει αλλάξει» στο Μενίδι. Η δικαιοσύνη μπορεί να αποδοθεί σε επίπεδο ποινών, αλλά η κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ζητούμενο όσο οι «αδέσποτες» σφαίρες θεωρούνται μέρος ενός γραφικού, πλην θανατηφόρου, φολκλόρ. Η παρουσία των συμμαθητών του Μάριου στη δίκη είναι η πιο ηχηρή απάντηση: Η μνήμη είναι το μοναδικό όπλο απέναντι στη λήθη και την ατιμωρησία.