Η είδηση του θανάτου της 17χρονης στον Ισθμό της Κορίνθου έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη και φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που συχνά μένει στο περιθώριο: την ψυχική υγεία των εφήβων. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμα τραγικό περιστατικό, αλλά για μια υπόθεση που γεννά ερωτήματα και αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική κατανόηση και στήριξη των νέων ανθρώπων.Με αφορμή την τραγωδία με την …
Η είδηση του θανάτου της 17χρονης στον Ισθμό της Κορίνθου έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη και φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που συχνά μένει στο περιθώριο: την ψυχική υγεία των εφήβων. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμα τραγικό περιστατικό, αλλά για μια υπόθεση που γεννά ερωτήματα και αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική κατανόηση και στήριξη των νέων ανθρώπων.
Τα συμπτώματα που μαρτυρούν τον «αθόρυβο πόνο» των παιδιών
Με αφορμή την τραγωδία με την 17χρονη, η Δρ. Λίζα Βάρβογλη επισημαίνει ένα φαινόμενο που δεν είναι πάντα ορατό: τον «αθόρυβο πόνο» που βιώνουν πολλοί έφηβοι. Όπως εξηγεί, δεν εκδηλώνεται πάντα με έντονες αντιδράσεις ή ξεκάθαρα σημάδια, αλλά μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο ή μια φαινομενικά φυσιολογική καθημερινότητα. Υπάρχουν περιπτώσεις που το παιδί συνεχίζει κανονικά τη ζωή του, πηγαίνει σχολείο και βγαίνει με φίλους, ενώ μέσα του βιώνει έντονη ψυχική πίεση.
Ο πόνος αυτός δεν εκφράζεται πάντα με δάκρυα. Μπορεί να εμφανιστεί ως εκνευρισμός, απομάκρυνση από αγαπημένες δραστηριότητες ή μια σιωπή που παρερμηνεύεται ως ηρεμία. Σε πολλές περιπτώσεις, τα σημάδια είναι διακριτικά και εύκολα περνούν απαρατήρητα, αν δεν υπάρχει προσοχή και ευαισθησία.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν προειδοποιητικά σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούνται. Φράσεις όπως «δεν έχει νόημα τίποτα» ή «θέλω να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω» μπορεί να εκληφθούν ως υπερβολές, όμως στην πραγματικότητα μπορεί να αποτελούν ένδειξη βαθύτερης δυσκολίας. Ο αυτοτραυματισμός, που εμφανίζεται ολοένα και συχνότερα στους νέους, δεν σημαίνει πάντα πρόθεση αυτοκτονίας, αλλά συχνά είναι ένας τρόπος διαχείρισης έντονου ψυχικού πόνου.
Όπως τονίζει η Δρ. Βάρβογλη, η αυτοκτονία δεν συνδέεται απαραίτητα με την επιθυμία για θάνατο, αλλά με την ανάγκη να σταματήσει ο πόνος. Ο έφηβος που βρίσκεται σε αυτή τη θέση νιώθει πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος διαφυγής από όσα βιώνει. Πρόκειται για μια κατάσταση εσωτερικής απομόνωσης, όπου πιστεύει ότι κανείς δεν μπορεί να τον καταλάβει ή να τον βοηθήσει.
Σε αυτό το πλαίσιο, καθοριστικός είναι ο ρόλος των γονέων. Η παρουσία, η κατανόηση και η έλλειψη κριτικής μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι έφηβοι δεν χρειάζονται αυστηρές συμβουλές ή συγκρίσεις με άλλες γενιές, αλλά έναν ενήλικα που θα ακούσει χωρίς να κρίνει. Η ουσιαστική επικοινωνία, με απλές ερωτήσεις και πραγματικό ενδιαφέρον, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για να εκφραστεί ένα παιδί.
Αυτή είναι η 17χρονη που βρέθηκε να επιπλέει στη διώρυγα της Κορίνθου – Ποιες είναι οι νέες εξελίξεις στην υπόθεση!
Η τραγωδία στον Ισθμό αναδεικνύει την ανάγκη για μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση γύρω από την ψυχική υγεία των νέων. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την οικογένεια, αλλά συνολικά την κοινωνία, τα σχολεία και την πολιτεία. Σε μια εποχή με αυξημένες πιέσεις και προκλήσεις, οι έφηβοι χρειάζονται στήριξη, κατανόηση και κυρίως ανθρώπους που θα μπορούν να «ακούσουν» ακόμη και τη σιωπή τους.
Το μήνυμα που μένει είναι σαφές: να δίνεται προσοχή στα μικρά σημάδια και να υπάρχει διάθεση για ουσιαστική επικοινωνία. Γιατί πίσω από τη σιωπή μπορεί να κρύβεται μια ανάγκη για βοήθεια που δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά.
Αναλυτικά, η ανάρτησή της
Μια 17χρονη ψυχή που είπε ένα βουβό, τελικό αντίο
Ο αόρατος πόνος των εφήβων που δεν προλάβαμε να ακούσουμε
Δεν είναι απλώς «μια είδηση». Είναι μια 17χρονη ψυχή.
Ένα παιδί που μπήκε σε ένα λεωφορείο, μόνο του,
κουβαλώντας κάτι τόσο βαρύ… που δεν μπόρεσε να το αντέξει άλλο.
Και κάπου στη διαδρομή, χωρίς φωνές, χωρίς θόρυβο,
πήρε μια απόφαση που δεν έχει επιστροφή.
Κι εμείς μένουμε πίσω, να αναρωτιόμαστε:
Πώς γίνεται να μην το είδαμε;
Πώς γίνεται να μην το νιώσαμε;
Πώς γίνεται να μην μίλησε;
Ο πόνος των εφήβων δεν είναι πάντα φανερός
Οι έφηβοι δεν πονάνε πάντα όπως νομίζουμε.
Δεν κλαίνε πάντα μπροστά μας.
Δεν ζητούν πάντα βοήθεια.
Πολλές φορές:
γελάνε ενώ μέσα τους καταρρέουν
ανεβάζουν φωτογραφίες ενώ νιώθουν αόρατοι
λένε «είμαι καλά» ενώ δεν αντέχουν άλλο
Έχουν:
σφίξιμο στο στήθος που δεν φεύγει
σκέψεις που τρέχουν χωρίς φρένο
αίσθηση ότι “δεν ανήκω πουθενά”
αίσθηση ότι “είμαι βάρος” και
“κανείς δεν θα με καταλάβει”
Και το πιο επικίνδυνο απ’ όλα;
Ότι αρχίζουν να το πιστεύουν.
Ο πόνος τους είναι σιωπηλός, εσωτερικός, αόρατος.
Και ίσως αυτό είναι το πιο τρομακτικό.
Οι έφηβοι δεν είναι «δραματικοί» — είναι απελπισμένοι
Έχουμε μάθει να υποτιμάμε τον εφηβικό πόνο.
«Θα του περάσει»
«Είναι φάση»
«Όλοι περάσαμε δύσκολα»
Αλλά για ένα παιδί 15, 16, 17 χρονών…
αυτό που βιώνει δεν είναι μικρό.
Είναι:
η απόρριψη που μοιάζει με τέλος του κόσμου
η μοναξιά που πνίγει
η σύγκριση που διαλύει την αυτοεκτίμηση
η πίεση να είναι «αρκετός» σε έναν κόσμο που ζητά τα πάντα
Και όταν όλα αυτά συσσωρεύονται…
ο πόνος γίνεται ανυπόφορος.
Ζούμε σε μια εποχή που τα παιδιά πονάνε περισσότερο απ’ όσο δείχνουν
Τα στοιχεία δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι κραυγές.
Σεπτέμβριος 2025 – Eurostat:
- 1 στους 6 θανάτους νέων σχετίζεται με αυτοκτονία (2022)
Στην Ελλάδα: - Η αυτοκτονία είναι πλέον η τρίτη αιτία θανάτου για ηλικίες 15–29
- Και η δεύτερη αιτία για εφήβους 15–19 στην Ευρώπη
Σύμφωνα με το Το Χαμόγελο του Παιδιού:
- Οι περιπτώσεις αυτοτραυματισμού και αυτοκτονικού ιδεασμού αυξήθηκαν κατά 31,6% (2021–2025)
- Το 2025 καταγράφηκαν 764 περιστατικά — σχεδόν 2 την ημέρα
Και κάτι που πρέπει να μας ταρακουνήσει:
- Τα κορίτσια ηλικίας 13–15 εμφανίζουν σημαντική αύξηση σε αυτοτραυματικές συμπεριφορές
Και ίσως το πιο ανησυχητικό: - Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι τα πραγματικά νούμερα είναι μεγαλύτερα.
Γιατί ο πόνος αυτός… συχνά κρύβεται.
“Μα είχε τα πάντα…”
Αυτή είναι η φράση που λέγεται πιο συχνά μετά.
Αλλά η αλήθεια είναι σκληρή:
- Ο πόνος δεν φαίνεται από έξω
- Δεν έχει πάντα “λογική εξήγηση”
- Και δεν μετριέται με το τι έχεις — αλλά με το τι νιώθεις
Ένα παιδί μπορεί να έχει οικογένεια, φίλους, ευκαιρίες…
και παρ’ όλα αυτά να νιώθει άδειο.
Τι δεν βλέπουμε
Πολλές φορές ψάχνουμε «σημάδια» μεγάλα, ξεκάθαρα.
Αλλά ο εφηβικός πόνος κρύβεται σε μικρές αλλαγές:
απομόνωση
απότομη σιωπή
ευερεθιστότητα ή θυμός
απώλεια ενδιαφέροντος
φράσεις όπως «δεν έχει νόημα τίποτα» ή «σύντομα θα πάψω να σας είμαι βάρος»
Και εμείς…
είτε δεν τα βλέπουμε,
είτε δεν θέλουμε να τα δούμε.
Τα παιδιά δεν θέλουν να πεθάνουν
Θέλουν να σταματήσει ο πόνος
Αυτό είναι κάτι που ξεχνάμε.
Η αυτοκτονία δεν είναι επιθυμία θανάτου.
Είναι κραυγή για ανακούφιση.
Είναι η στιγμή που ένα παιδί σκέφτεται:
“Δεν αντέχω άλλο έτσι.”
Και όταν δεν υπάρχει κανείς να ακούσει —
η σιωπή γίνεται επικίνδυνη.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν λέγεται…
Πολλά περιστατικά δεν καταγράφονται ποτέ.
Η ντροπή, ο φόβος, το κοινωνικό στίγμα…
Κρύβουν την αλήθεια.
Και έτσι νομίζουμε ότι “δεν είναι τόσο συχνό”.
Αλλά είναι.
Τι χρειάζονται πραγματικά οι έφηβοι;
Όχι διαλέξεις.
Όχι κριτική.
Όχι “έλα μωρέ, θα περάσει”.
Δεν χρειάζονται «τέλειους» γονείς.
Ούτε λύσεις για όλα.
Χρειάζονται:
Έναν ενήλικα που θα μείνει
Που δεν θα τρομάξει από το συναίσθημά τους
Που θα αντέχει να ακούσει τον πόνο τους
χωρίς να τον μειώσει,
χωρίς να τον διορθώσει,
χωρίς να τον φοβηθεί.
Που θα ακούσει χωρίς να διορθώσει αμέσως
Που θα πει:
“Είμαι εδώ. Πες μου.”
Και ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα…
Πόσα παιδιά γύρω μας νιώθουν έτσι… και δεν το ξέρουμε;
Πόσα κάθονται στο δωμάτιό τους αυτή τη στιγμή
κρατώντας μέσα τους κάτι που δεν έχουν πει σε κανέναν;
Πόσα χαμογελούν ενώ μέσα τους φωνάζουν;
Αν υπάρχει ένα μήνυμα μέσα σε αυτή την απώλεια…
Είναι αυτό:
Ο εφηβικός πόνος είναι αληθινός.
Και χρειάζεται να τον πάρουμε στα σοβαρά.
Όχι αύριο.
Όχι όταν «γίνει πιο έντονος».
Τώρα.
Αν είσαι γονιός…
Μην περιμένεις να στο πει.
Πλησίασε.
Ρώτα.
Μείνε.
Και αν σου πει «είμαι καλά», κοίτα λίγο πιο βαθιά.
Αν είσαι έφηβος και το διαβάζεις αυτό…
Δεν είσαι μόνος.
Ακόμα κι αν έτσι νιώθεις.
Ο πόνος σου είναι αληθινός — αλλά δεν είναι μόνιμος.
Και υπάρχει βοήθεια, ακόμη κι αν δεν τη βλέπεις τώρα.
Μίλα σε κάποιον.
Σε έναν φίλο. Σε έναν γονιό. Σε έναν ειδικό.
Ακόμα και μια μικρή λέξη…
μπορεί να είναι η αρχή.
Γιατί καμία ζωή δεν πρέπει να φεύγει έτσι
Σιωπηλά.
Μόνη.
Αόρατη.
Κάθε παιδί αξίζει να ακουστεί.
Πριν να είναι αργά.
Ας μάθουμε να ακούμε πριν να είναι αργά.
ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΔΩΡΕΑΝ ενημερωτiκό υλικό σχετικά με την κατάθλιψη και την αυτοχειρία στην εφηβεία γράψε μου το μειλ σου σε προσωπικό μήνυμα και θα το λάβεις αύριο.
Γραμμές Βοήθειας
1018 – 24ωρη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία
1056- Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS
11528 – ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ Γραμμή βοήθειας
2106007686-Help-line.gr
