Ο χρόνος σταμάτησε για τη μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα από τη στιγμή που έκλεισαν για πάντα τα μάτια της κόρης της. Ο πόνος της απώλειας έγινε μια ανοιχτή πληγή που δεν λέει να κλείσει, με τη χαροκαμένη μάνα να αδυνατεί ακόμη και σήμερα να πιστέψει πως το παιδί της δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα της μιλούν για μια γυναίκα διαλυμένη ψυχολογικά, που λυγίζει σε κάθε ανάμν…
Ο χρόνος σταμάτησε για τη μητέρα της Γωγώς Μαστροκώστα από τη στιγμή που έκλεισαν για πάντα τα μάτια της κόρης της. Ο πόνος της απώλειας έγινε μια ανοιχτή πληγή που δεν λέει να κλείσει, με τη χαροκαμένη μάνα να αδυνατεί ακόμη και σήμερα να πιστέψει πως το παιδί της δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα της μιλούν για μια γυναίκα διαλυμένη ψυχολογικά, που λυγίζει σε κάθε ανάμνηση της αγαπημένης της Γωγώς και ψιθυρίζει συνεχώς ένα σπαρακτικό «γιατί».
Η σχέση τους ήταν πάντα πολύ δυνατή. Η μητέρα της στάθηκε στο πλευρό της σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάθε μάχη και σε κάθε δοκιμασία που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Δεν έφυγε λεπτό από κοντά της ούτε στις πιο δύσκολες ώρες, όταν η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε δραματικά. Ήταν εκεί, κρατώντας το χέρι της, προσευχόμενη σιωπηλά να συμβεί ένα θαύμα και να δει ξανά το παιδί της να χαμογελά.
Όσο περνούσαν οι ώρες, η αγωνία μεγάλωνε. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί πως οι τελευταίες κουβέντες της Γωγώς προς τη μητέρα της θα έμελλε να γίνουν μια βαριά παρακαταθήκη που θα τη συνοδεύει για πάντα.